Έχω βαρεθεί να ακούω για το «χαράτσι» της ΕΡΤ, που δεν πρέπει να πληρώνουμε, αν δεν γουστάρουμε να δούμε ΕΡΤ, ότι το πληρώνουν άδικα τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας κι η πομόνα του αγρότη, να το καταθέτουμε χωριστά στο παρακαταθηκών, κι άλλα φαιδροεπαναστατικά…
Το Ήμουν κι’ εγώ εκεί ήταν σειρά βιβλίων που κυκλοφορούσε κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970 στην Ελλάδα και απευθυνόταν κυρίως στο νεανικό κοινό της εποχής. Τα βιβλία διανέμονταν ως προσφορά της εταιρίας ΒΙΑΝΙΛ Α.Ε., μέσω του απορρυπαντικού ROL και η διανομή τους ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1964. Τα βιβλία ήταν χαρτόδετα 40-45 σελίδων με πλούσια εικονογράφηση.
Η σειρά, η πρώτη τουλάχιστον, αφορούσε τις περιπέτειες ενός δεκαπεντάχρονου, του Άλκη, ο οποίος πραγματοποιούσε ταξίδια στο χρόνο και συγκεκριμένα το παρελθόν. Ταξίδια που ξεκινούσαν από την επαφή του Άλκη, γλύψιμο παρακαλώ, με “σκόνη” που είχε χρησιμοποιηθεί για την χρονολόγηση αρχαιολογικών ευρημάτων με την μέθοδο του άνθρακα 14 ή ραδιενεργού άνθρακα. Πρόσβαση στη σκόνη είχε μέσω του θείου του Πέτρου ο οποίος, σαν χημικός αμερικανοσπουδαγμένος, είχε επαγγελματική εμπλοκή με την όλη διαδικασία χρονολόγησης.
Ως συγγραφέας των βιβλίων εμφανιζόταν η Γεωργία Ταρσούλη. Στην πραγματικότητα ήταν διασκευή ιστοριών που δημοσιεύτηκαν σε τοπική εφημερίδα του Ρίο ντε Τζανέιρο από τον ελληνοβραζιλιάνο συγγραφέα Χόρχε (Γιώργος) Φερνάντεζ. Η μεταφορά των κειμένων έγινε από την πορτογαλική στην ελληνική γλώσσα από την εξαδέλφη της Ταρσούλη, την Άννα Τσαρουχά, και μόνο την τελική επιμέλεια έκανε η ίδια η Ταρσούλη.
Η σειρά φαινομενικά έκανε επιτυχία, αλλά στην ουσία η κυκλοφορία των βιβλίων ταυτίζονταν με τις πωλήσεις του απορρυπαντικού. Λογοτεχνικά ήταν κάτω του μετρίου.
Προς αποφυγή παρεξήγησης: Όλα τα παραπάνω είναι φανταστικά, το post είναι δοκιμαστικό.
